با فرارسیدن شب، هم‌زمان با جریان همیشگی زندگی در شهر، جمعیتی آرام در خیابان‌های بندرعباس شکل می‌گیرد؛ مردمی که حضورشان نشانه‌ای از همدلی، نگرانی و ایستادگی است. در نگاه اول، این تجمع فقط یک گردهمایی شبانه به نظر می‌رسد، اما کافی است چند دقیقه میان آنان باشی تا بفهمی ماجرا بسیار عمیق‌تر است.

پرچم‌های ایران، عکس شهدا و تصاویر رهبر انقلاب، همراه با شعارهایی که گوشه‌گوشه فضا را پر کرده‌اند، تنها ظاهر ماجراست. آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، حال‌وهوای مشترکی است که این جمعیت را در شب‌ها به هم پیوند زده است؛ بازتاب همدلی و ایستادگی در برابر فشارهای بیرونی و تهدیدهای منطقه‌ای.

۶۰ روز از آغاز جنگ رمضان گذشته و بندرعباس، مانند بسیاری دیگر از شهرهای کشور، شاهد شب‌هایی است که مردم دوباره تصمیم گرفته‌اند کنار هم بایستند.

زن و مرد، پیر و جوان، هرکدام با انگیزه‌ای آمده‌اند؛ یکی برای حمایت از سپاه و نیروهای مسلح، دیگری برای همدلی با خانواده شهدا، بعضی برای نشان دادن این‌که نباید در روزهای سخت میدان را خالی گذاشت و اکثر مردم نیز برای ابراز خشم نسبت به تهدیدات و سیاست‌های خصمانه آمریکا و اسرائیل.

تجمع‌ها صرفاً واکنش‌های لحظه‌ای نیستند؛ بلکه جلوه‌ای از حس مسئولیت جمعی و رویکردی پایدار نسبت به سرنوشت کشور و منطقه محسوب می‌شوند. هر روز در محله‌های مختلف شهر، صحنه‌هایی مشابه شکل می‌گیرد؛ مردمی از نسل‌ها و اقشار گوناگون در کنار هم ایستاده‌اند، با پرچم ایران و تصاویر رهبر انقلاب و شهدا، با شعارهایی که نماد مقاومت و اعتراض به سیاست‌های خارجی شده‌اند.

یکی از شرکت‌کنندگان دلیل حضورش در این تجمعات را که می‌پرسم، بی‌درنگ پاسخ می‌دهد: برای کشورم، برای معلمان و دانش‌آموزانِ شهیدِ مدرسه‌ی شجره‌ی طیبه میناب و برای رهبرم اینجا هستم. همین پاسخ کوتاه، کلید فهم حال‌وهوای این شب‌هاست؛ شب‌هایی که خیابان‌ها فقط محل عبور نیستند، بلکه صحنه‌ای برای ابراز همدلی و ایستادگی‌اند.

در شرایطی که تنش‌ها و تهدیدهای منطقه‌ای همچون سایه‌ای سنگین بر کشور گسترده شده، این تجمع‌ها فرصتی برای اعلام موضع و بیان نگاه مردم به مسائل کلان شده‌اند. استمرار این حضور نشان می‌دهد فشارها نتوانسته‌اند انگیزه و همبستگی مردم را کاهش دهند؛ گاه این شرایط، حس همبستگی اجتماعی را عمیق‌تر و قوی‌تر کرده است.

برای بسیاری، این گردهمایی‌ها صرفاً جمع شدن در خیابان نیست؛ بلکه پیامی قوی‌ است مبنی بر این‌که تهدید و فشار نمی‌تواند اراده مردمی که خود را در سرنوشت کشور سهیم می‌دانند، سست کند.

آنچه این روزها در خیابان‌های بندرعباس می‌بینی، نه واکنشی مقطعی، بلکه بازتاب روحیه‌ای است که در بزنگاه‌های مختلف این سرزمین به‌وضوح نمود یافته است. مردمی که در گرمای جنوب، کنار هم ایستاده‌اند تا بگویند هنوز پا برجا هستند؛ استوار، همچون کوه گنو.

یادداشت اختصاصی: فاطمه درویش پور